Visie

Ik heb een christelijke levensvisie. In mijn werk vertaalt dit zich in een respectvolle, transparante en open houding naar de mens tegenover mij.

Hulpverlening

Als mens heb je de behoefte om jezelf te zijn éen er is de behoefte aan relatie met de ander

De hulpverlening is gericht op bewustwording van gedachten, gevoelens, gedachten en gedrag. Het verwerken van ongewenst verlies, omdat je iemand of iets bent verloren, het verwerken van pijn, verdriet, boosheid of angst.

Door in de gesprekken de levenssituatie van het hier en nu te bespreken, in relatie met het verleden, moeilijkheden uit te werken en gevoelens toe te laten en zo bewuster in het leven te gaan staan kan verbinding ontstaat met het eigen levens-verhaal in verbondenheid met zichzelf en de ander.

Ervaringsgerichte hulpverlening is een actieve hulpverlening en is helpend voor mensen die willen leren op een meer constructieve manier te communiceren en verantwoordelijkheid willen dragen voor hun gedrag en gevoelens. De hulpverlening richt zich op mensen die: willen leren bewust te zijn van wat zij nodig hebben van moment tot moment, in relatie tot zichzelf en de ander; willen leren onaffe gevoelens uit te werken om zo, gesprekken, ontmoetingen goed af te ronden; hun kwaliteiten en vaardigheden willen ontwikkelen én gebruiken; willen ontdekken: dit ben ik, dit denk, voel, wil, kan, doe ik; alleen én als schakel in een groter geheel.

De hulpverlening werkt op haar best, wanneer ze een tijdelijke uitbreiding is van het gewone dagelijks leven.

Verliesverwerking

Afscheid nemen is: loslaten wat dierbaar is
Rouwen is: voelen dat je alleen bent

Mijn uitgangsgedachte bij verliesverwerking is dat ieder mens kan leren omgaan met een verlies. Het uiteindelijke doel van rouwen is je leven weer als waardevol leren ervaren. Als rouwbegeleider zie ik het als mijn taak met aandacht luisterend aanwezig zijn. Samen zoekend naar een eigen weg, voor jou, om verder te kunnen. Het gaat hierbij om het (her) ontdekken, ontwikkelen en gebruiken van de eigen vaardigheden.

Rouwen is een proces dat mensen doormaken als ze een verlies lijden. Ongeloof, woede, verdriet en angst spelen daarin een rol. Een verlieservaring maakt je bewust van je eigen kwetsbaarheid. Soms lukt het niet om het geleden verlies te verwerken en is hulp daarbij nodig, zodat je na een tijdje in staat bent je leven weer op te pakken. Rouwen is leren leven met je verlies wetende dat het leven nooit meer wordt zoals het was.

Het rouwproces is een natuurlijk en noodzakelijk genezingsproces om het verlies een plaats in het dagelijkse leven te kunnen geven. Het oude vertrouwde is er niet meer, het nieuwe is onbekend.

Supervisie

In mijn visie moet supervisie naast persoonlijk ook gewoon en praktisch zijn. Zij werkt op haar best wanneer zij gericht is op het dagelijks werk van de supervisant, geconcentreerd rond een onopgelost werkprobleem en geïntensiveerd door een meer open en persoonlijk reageren op elkaar.

Doel van supervisie is om op een professionele én persoonlijke wijze te leren functioneren in je beroep, waarbij je bewust bent van je gevoelens en gedachten en deze samenkomen in bewust handelen.

Daarvoor is het belangrijk dat je leert reflecteren op je eigen handelen. Dat je nagaat waarom je doet wat je doet op bepaalde momenten, onder bepaalde omstandigheden, bij bepaalde mensen.

De werkwijze is gericht op het creëren, het doen ontstaan van nieuwe ervaringen, waardoor supervisanten al doende nieuwe vaardigheden leren. Dit kunnen al naar gelang het probleem praktische of persoonlijke vaardigheden zijn.

De supervisant wordt geholpen om op een persoonlijke wijze om te gaan met problemen die zich voordoen in de interactie, zich daarbij baserend op zijn eigen (beroeps-) ervaringen, zodat er een persoonlijke manier van leidinggeven aan interacties ontstaat. De supervisant leert hoe hij kan leren van zijn beroepsopgaven en zichzelf daarin kan bijsturen en verder ontwikkelen.